"ਫੈਸ਼ਨ ਦੀ ਚਮਕ ਪਿੱਛੇ ਮੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧੁੰਦ"
"ਫੈਸ਼ਨ ਦੀ ਚਮਕ -ਪਿੱਛੇ ਮੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧੁੰਦ"
ਅੱਜ ਦਾ ਯੁੱਗ ਤਕਨੀਕ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕਤਾ ਦਾ ਯੁੱਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਟਰਨੈੱਟ, ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਅਤੇ ਗਲੋਬਲ ਸੰਪਰਕਾਂ ਨੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਇਕ ਛੋਟੇ ਪਿੰਡ ਵਾਂਗ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਸ ਤਰੱਕੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਵੀਂ ਪੀੜੀ ਇੱਕ ਐਸੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਫੈਸ਼ਨ ਤੇ ਸ਼ੋਅਬਾਜ਼ੀ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਦਿਲ ਦੀ ਸਾਦਗੀ, ਮਿਹਨਤ, ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ "ਲੁਕ" ਤੇ "ਲਾਈਕਾਂ" ਦੀ ਭੁੱਖ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਸਲੀ ਮਕਸਦ ਧੁੰਦਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਫੈਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸੁੰਦਰ ਲੱਗਣਾ ਤੇ ਸਫਾਈ ਰੱਖਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਫੈਸ਼ਨ ਦਾ ਰੁਝਾਨ ਅਹੰਕਾਰ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੇ ਦਿਖਾਵੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਇਹ ਸਮਾਜਕ ਬੁਰਾਈ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਹਰ ਸਮੇਂ ਇਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੋਚਦੇ ਹਨ — ਕਿਹੜੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਕਿਹੜਾ ਫੋਨ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਕਿਹੜੀ ਕਾਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿੰਨੀ ਫਾਲੋਇੰਗ ਹੈ। ਇਸ ਦੌੜ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਨੇ ਇਸ ਦਿਖਾਵੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਾਧਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇੰਸਟਾਗ੍ਰਾਮ, ਸਨੈਪਚੈਟ ਜਾਂ ਟਿਕਟੌਕ ਵਰਗੇ ਪਲੇਟਫਾਰਮਾਂ ‘ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ “ਫਿਲਟਰ ਲੱਗਾ ਰੂਪ” ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਦੀ ਥਾਂ “ਪਰਫੈਕਟ ਲਾਈਫ” ਦਾ ਡਰਾਮਾ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ ਲਾਈਕਾਂ ਅਤੇ ਕਮੈਂਟਾਂ ਦੇ ਨੰਬਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਤਮ-ਗੌਰਵ ਨਾਲ ਜੋੜ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਕੋਲ ਬ੍ਰਾਂਡਿਡ ਕੱਪੜੇ ਜਾਂ ਮਹਿੰਗੇ ਗੈਜਿਟ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਸ਼ੋਅਬਾਜ਼ੀ ਸਿਰਫ਼ ਆਰਥਿਕ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਾਂਸਕ੍ਰਿਤਿਕ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕ ਪੱਖ ਤੋਂ ਵੀ ਖਤਰਨਾਕ ਹੈ। ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਮਹਿੰਗੇ ਕੱਪੜੇ, ਪਾਰਟੀਆਂ ਤੇ ਗੈਜਿਟ ਖਰੀਦਣ ਦੀ ਦੌੜ ਨੇ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਕਦਰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ ਪੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂ ਤਜਰਬੇ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਆਪਣੀ ਤਸਵੀਰਾਂ ਅਤੇ ਵੀਡੀਓਆਂ ਬਣਾਉਣ ‘ਤੇ ਲਗਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਪਾਦਕਤਾ ਘਟ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀਪਨ ਵੱਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸਮਾਜਕ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਵੀ ਇਹ ਦੌੜ ਖਤਰਨਾਕ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਈਰਖਾ ਤੇ ਹਸਦ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦਿਖਾਵੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਡਰਾਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਕਲੀ ਜੀਵਨ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੀੜੀ ਨੂੰ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ, ਐਂਜਾਇਟੀ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਤਣਾਅ ਦੇ ਚੰਗਲ ਵਿੱਚ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।ਫੈਸ਼ਨ ਉਦਯੋਗ ਵੀ ਇਸ ਦੌੜ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭੜਕਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਨਵੀਂ ਟ੍ਰੈਂਡ, ਨਵੀਂ ਬ੍ਰਾਂਡ, ਨਵਾਂ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਬਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਗਲਤ ਵਿਚਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ “ਪੁਰਾਣਾ” ਮਤਲਬ “ਅਣਮੋਡਰਨ”। ਇਸ ਮਨੋਵਿਰਤੀ ਨੇ ਸਾਦਗੀ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਵਰਗੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਹੱਲ ਫੈਸ਼ਨ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਅਪਣਾਉਣਾ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੇ ਆਚਰਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਕੱਪੜਿਆਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਂਡਾਂ ਵਿੱਚ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਨੂੰ ਇਮਾਨਦਾਰੀ, ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਆਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਖਾਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਡਿਜ਼ਾਈਨਰ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਫੈਸ਼ਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਪਰ ਸ਼ੋਅਬਾਜ਼ੀ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਨਵੀਂ ਪੀੜੀ ਆਪਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਬਦਲੇ ਅਤੇ “ਦਿਖਾਵੇ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਦਿਲ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ” ਨੂੰ ਅਹਿਮੀਅਤ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਾਜ ਸੱਚੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਖੂਬਸੂਰਤ ਬਣੇਗਾ। ਸਾਦਗੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫੈਸ਼ਨ ਹੈ — ਜਿਸਦਾ ਰੰਗ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਉਤਰਦਾ।
Comments